sw franciszek

CHRONOLOGIA WAŻNIEJSZYCH WYDARZEŃ

Z ŻYCIA ŚW. FRANCISZKA Z ASYŻU

 
1181 lub 1182
 

Urodził się w Asyżu jako syn bogatego kupca Piotra Bernardone i Joanny Piki, pochodzącej z Prowansji. Na chrzcie otrzymał imię Jan, ale później przez ojca został nazwany Franciszkiem.
 
 
 
 

Prawie do 25 roku życia wraz z rówieśnikami brnął w próżności, a w pogoni za próżną chwałą nie dał się nikomu prześcignąć w żartach, w krotochwilach, w piosenkach, w pięknych strojach (Tomasz z Celano, pierwszy biograf Franciszka).
 
 
1202
 

Trwa wojna między Asyżem a Perugią, podczas której Franciszek zostaje wzięty do niewoli. Po roku wraca schorowany do Asyżu. To czas rekonwalescencji i przemyśleń o sensie życia.
 
 
1205
 

Franciszek wyrusza do Apulii w nadziei zdobycia rycerskiej sławy. W Spoleto przeżywa tajemniczy sen i słyszy pytanie: Komu lepiej służyć - Panu czy słudze? Pod wpływem tego głosu wraca do Asyżu. Rozpoczyna się proces jego nawrócenia. W czerwcu po raz ostatni uczestniczy w święcie młodzieży asyskiej. Wędrując konno w okolicach Asyżu, spotyka trędowatego. Przezwyciężając samego siebie, całuje biedaka i udziela mu jałmużny.

W kościółku św. Damiana słyszy tajemniczy głos z krzyża: Franciszku! Idź, napraw dom mój, który chyli się ku upadkowi. W jego duszy dokonuje się przełom.

 
 
1206
 

Wobec biskupa Asyżu Franciszek oddaje pieniądze i ubranie swemu ojcu, sprzeciwiającemu się nowemu sposobowi jego życia. Jakiś czas przebywa u benedyktynów, a następnie w Gubbio, gdzie posługuje trędowatym i chorym.
 
 
1206 - 1208
 

Prowadzi życie eremity, równocześnie odbudowując własnymi rękoma z wyżebranych materiałów zrujnowane kościoły: św. Damiana, św. Piotra i Matki Bożej Anielskiej (Porcjunkulę).
 
 
24.02.1208
 

W święto apostoła Macieja, podczas Mszy św., w słowach Ewangelii mówiącej o rozesłaniu Apostołów, odkrywa swoje własne powołanie. Zmienia dotychczasowy strój pustelnika na ubogą tunikę w kształcie krzyża, a skórzany pas zastępuje powrozem.
 
 
16.04.1208
 

Do Franciszka przychodzą pierwsi uczniowie: Bernard z Quintavalle i Piotr z Catanii. Po nich dołączają kolejni. Pierwotna wspólnota nazywa siebie Pokutnikami z Asyżu.
 
 
1209
 

Franciszek pisze krótką Regułę. Wraz z jedenastoma braćmi udaje się do Rzymu i otrzymuje od papieża Innocentego III ustne zatwierdzenie obranego stylu życia. Prawdopodobnie wtedy otrzymuje święcenia diakonatu. Po powrocie z Rzymu wspólnota mieszka w Rivotorto, a następnie wokół kapliczki Porcjunkuli.
 
 
1212
 

Przepełniony misyjnym zapałem i pragnieniem męczeństwa pragnie dotrzeć do Ziemi Świętej. Z Ancony płynie do Dalmacji. Tam okazuje się, że dotarcie do Syrii drogą morską w tym czasie jest niemożliwe.

Klara di Favarone Offreduccio ucieka z domu do Porcjunkuli, gdzie w nocy po Niedzieli Palmowej z rąk Franciszka przyjmuje habit zakonny. Kilka tygodni później wraz z pierwszymi towarzyszkami przenosi się do klasztoru przy kościele św. Damiana. W ten sposób powstaje Zakon Ubogich Sióstr – Klarysek.

 
 
1214
 

Franciszek podejmuje kolejną próbę dotarcia do Ziemi Świętej drogą lądową przez Hiszpanię i Maroko. W Hiszpanii zatrzymuje go choroba. Powraca do Italii.
 
 
1215
 

Bierze udział w Soborze Lateranejskim IV.
 
 
1216
 

Papież Honoriusz III, na prośbę Franciszka, zatwierdza dar odpustu zupełnego dla pielgrzymujących do kościółka Matki Bożej Anielskiej w Porcjunkuli.
 
 
1217
 

Na Kapitule Zielonych Świąt gromadzi się około 3000 braci. Owocem tego spotkania było rozesłanie braci do Niemiec, Francji, Anglii i na Węgry. Sam Franciszek wyrusza do Francji. We Florencji kardynał Hugolin doradza mu, by ze względu na dobro Zakonu pozostał w Italii.
 
 
1219
 

Na Kapitule namiotów gromadzi się około 5000 braci. W tym roku Franciszek udaje się do Egiptu. Jest świadkiem oblężenia i zdobycia Damietty przez krzyżowców. W czasie rozejmu spotyka się z sułtanem Egiptu Malik al-Kamil. Następnie wędruje do Syrii i Palestyny.
 
 
1220
 

Pięciu braci wysłanych do Maroka ponosi śmierć męczeńską (pierwsi męczennicy franciszkańscy). Na wieść o tym Franciszek wykrzykuje: Teraz wiem na pewno, że mam braci! Po powrocie do Italii zrzeka się obowiązku przełożonego generalnego na ręce brata Piotra z Catanii.
 
 
1221
 

Franciszek układa Regułę zwaną dziś Pierwszą Regułą albo Regułą niezatwierdzoną. Nie spełniając wymogów ówczesnego prawa kanonicznego, nie otrzymała zatwierdzenia bullą papieską.

Powstaje III Zakon – Braci i Sióstr pokutujących.

 
 
1221 - 1222
 

Franciszek przemierza Italię, głosząc Słowo Boże.
 
 
29.11.1223
 

Papież Honoriusz III zatwierdza Regułę Zakonu Braci Mniejszych.
 
 
25.12.1223
 

Franciszek obchodzi uroczystość Bożego Narodzenia w Greccio. Za pozwoleniem papieża urządza pierwszą żywą szopkę.
 
 
1224
 

Na górze La Verna odbywa 40-dniowy post przed uroczystością św. Michała Archanioła. Około dnia 14 września, w czasie mistycznej wizji, otrzymuje stygmaty Męki Pańskiej. W Liście okólnym o śmierci św. Franciszka wysłanym do wszystkich braci tuż po śmierci Biedaczyny brat Eliasz opisuje rany rąk i stóp oraz krwawiącą ranę przebitego boku.
 
 
1225
 

Po nieudanych próbach leczenia chorych oczu, prawie zupełnie ociemniały, przebywa zimą w ogrodzie przy klasztorze św. Damiana. W tym czasie układa Pieśń Słoneczną. Jego stan zdrowia znacznie się pogarsza.
 
 
09.1226
 

Franciszek prosi o przeniesienie go z pałacu biskupiego w Asyżu do ukochanej Porcjunkuli. Po drodze błogosławi miasto. Dyktuje swój Testament.
 
 
03.10.1226
 

Umiera w sobotni wieczór, leżąc, według własnego życzenia, na nagiej ziemi.
 
 
04.10.1226
 

Przeniesiono ciało Franciszka do Asyżu. Pogrzeb odbył się w kościele św. Jerzego.
 
 
16.07.1228
 

Po niespełna dwóch latach od jego śmierci papież Grzegorz IX ogłasza go świętym.
 
 
25.05.1230
 

Relikwie św. Franciszka zostają przeniesione do nowej bazyliki zbudowanej na jego cześć.